دوست من می دانم که تنها برای او زندگی می کنی
و او هم می داند
اما تو را نمی بیند چنان که من می بینمت
به خواهش از دهانم می خواهم که بگوید
آنچه را که در میانه ی مستی گفت
که با پوست توست که رویای شب را دارم
و من دیوانه می شوم با هر دکمه ای که باز می کنی
او تو را ندیده که می لرزی، منتظر یک واژه،هر اشاره ،یک آغوش
او تو را آنچنان که من می بینم آه می کشی نمی بیند
با چشمان کوچکت که باز شده اند
به من گوش من
آه دوست من، من می دانم و او می داند
دوست من نمی دانم چه بگویم
نمی دانم چه کنم تا تو را شاد ببینم
کاش می شد روح آزادی را
آنچه را که او گم کرده است
برایت بفرستم
و جیب هایت را از پیروزی این نبرد پر کنم
با رویا و امید های تازه شده
می خواهم به تو هدیه ، شعری دهم
فکر می کنی که تنها خبری می دهم
دوست من شاید یک روز که به ترانه ی من گوش می کنی
ناگهان دریابی که هرگز نمی خواستم
داستان تو را به آواز بخوانم
چراکه تکان دهنده است
اما متاسفم دوست من
هوش نیست، زیرکی هم نیست
این راهی ست که من حرفهایم را می زنم
کار من نیست، زبان من است

دوست من، شهزاده ی داستان های پایان نگرفتنی
دوست من ، تنها تلاشم برای این است که به من اعتماد کنی
دوست من ، خواهم دید که اگر روزی از این روزها
آخر یاد بگیرم که سخن بگویم
بدون انحراف
که همه ی این داستان برایم مهم است
چرا که تو دوست من هستی


Amiga Mia Alejandro Sanz

دارم از تنهایی دیوونه می شم

توی پیله م دارم پوست می اندازم

آخرش بیرون میام؛ پروانه می شم

شهد گل های سپید و می کشم...

تو میای سنجاق خونین تو دستات

با یه تور عروسیه قشنگ

گیر می افتم می کشیم

می شم لای آلبومای رنگوارنگ

تن خشکیدمو به بچه ها نشون می دی

می گی یه کی بود اما نه خیلی زرنگ

من وامونده ازون روز قدیم

فکر تسخیر قلب تو بودم

با خدا چونه می زدی تو ولی

من داشتم از زشتی ها دور می شدم

که نباشم دیگه اون کرم کریه

من  عوض می شم اما تو داری

به گذشته های من می شی شبیه

این معامله با دکه ی اون

که تو بنگاهش جون میشه رد و بدل

نمی بینیش اما نذرت این باشه

که فرشته هاش رو کنی بغل

زندگی همش عذابه مگه نه؟

رنج  و درد بی حسابه مگه نه؟

می شینم واست نقشه می کشم

نفشه هام نقش برآبه مگه نه؟

آن قدر به تو نزدیک هستم که کافیست دستهایم را کمی دراز کنم تا تو را در آغوش گیرم

من این خوشبختی نزدیک را با هیچ چیز عوض نمی کنم

 

ادامه مطلب

هی فلانی

زندگی شاید همین باشد

یک فریب ساده و کوچک

آن هم ازدست عزیزی که تو دنیا را

جز برای او و جزبا او نمی خواهی!

من به گمانم زندگی باید همین باشد

آه….آه،اما

او چرا این را نمیداند؟

او چرا اینقدر غافل است از من؟

من نمی دانم چرا طاووس من

این را نمی داند که

 دل من هم دل است آخر

سنگ و آهن نیست

م.امید

محسن از اون آدمای جلب روزگار بود،کاسب مسلک و دو دو تا چهارتایی ،مو رو از ماست می کشید. باهاش سر یه معامله سر یه زمین  آشنا شدم،بعدش گیر داد و چونه زد و طرح رفاقت ریخت. من از خواهرش بدم نمیومد و اونا هم از خداشون بود که به من غالبش کنند. نسرین دختر خوبی بود با بقیه شریفیان  ها یه جورایی فرق داشت، دیپلم داشت و می خواست دنبال درس بره،مثل بیشتر هم سن و سالاش که کارشون این شده بود.

خانوادگی تو بازار ، چند تا دهنه مغازه ی آینه شمعدون فروشی داشتن ؛ کارشون همیشه به راه بود. محسن مغازه شو اجاره داده بود و صبح تا شب تو خونه لم می داد و می خورد و می خوابید.با یک زن و دو تا بچه، سیر نمی شد و زیر پای ندیم  نشسته بود تا طلاقش از شوهرش بگیره  و خودش صیغه ش کرده بود.

ندیم ترک بود ، اصالتا اهل مراغه ، با یه شوهره شفته و بی عرضه و دست و پا چلفتی که لقمه خودش رو صاف گذاشت دهن گربه ،

نسرین بهم زنگ زد، سرم شلوغ بود رفت روی پیغام: الو الو ... س س سلام ... منم نسرین ...سعید خودتو سریع برسون خونه ی ما.

اولین تماس تلفنیش باهام این بود... چه خبر شده بود؟ مگه من کاری از دستم بر می مد؟ نمی دونم کار درستی کردم یا نه که با عجله خودم رسوندم در خونشون.

زن محسن از تجدید فراش محسن خان خبر دار شده بود و اومده بود آتیش به پا کنه ، با آجر زده بود شیشه ی ماشین محسن و خونه ی شریفیان ها رو شیکسته بود، داد وهوار می زد و همسایه ها جمع شده بودن.

حالا من و چرا کشیده بودن این وسط؟

کنارش کشیدم و در گوشش گفتم : این کارا که فایده نداره، منیر خانم، باید سر فتنه رو برید.

محسن حالا یه غلطی کردخ به بابا مامان و خواهر بیچاره اش چه

که یهو داد زد : آقا سعید شما تو دام اینا نیفتینا، اینا بی آبروئن،می خوان نسرین و آبش کنن

آهای همسایه ها... شریفیانا ج...

آخه منیر خانوم حالا شما یه دقه آروم باشید...

مادر محسن اومد و صداش و ول داد : مگه خلاف شرع کرده، بچمو تو به این روز رسوندی، دلش خواسته

به تو چه زنیکه بی آبرو ، حلالشه تو رو سننه ، خانومه ندیم خانوم...مثل تو نیست که ..

اون روز گذشت ، محسن دیگه با ندیم برنامه شون تنظیم شده بود. بخور و بخواب  و پول مفت به راه بود .

وای خدا دوباره تلفن از خونه از شریفیان:

این دفعه آقای شریفیان بود ، پیرمردی 100 درجه تکامل یافته تر از محسن، مکاسب خونده ، مومن و مذهبی

-داماد عزیزم سعید خان

چی؟ آی شریفیان اشتیاهی نگرفتید؟

جوون مگه ما چند تا آقا سعید داریم. امروز تشریف بیارید حجره در خدمت باشیم ؛ نسرین و مامانشم هستند.

آی شریفیان تو این موقعیت ؟ مطمئنید زمان مناسبیه؟

بله چه جورم، شب اول ماهه  ذی القعده ست.

اون از اولین تلفنش اینم از دومین

حاج آقا یه چیزی

دیگه چه چیزی می بینمت ... فعلا خدافظ

رفتم توی حجره نشستم و پام روی پام انداختم با یه تی شرت چرک و جین چروگ و کفش پاشنه ور تابیده

حاج آقا شریفیان ، والله حقیقتش بینی و بین الله  ( باید یه بهونه ی جور می کردم) من ازدواج کرده ام و خانومم هم خبر دارن ، می خوام بصورت متعه نسرین خانومو ان شاء الله الرحمن

-        حرف دهنت و بفهم مرتیکه.....

و اینطوری شد که دیگه حساب کار اومد دستشون...

دل که سهل است ؛ از تو ،پاییز تو را می گیرم
و به پژمردگی ات ای درخت افرا، هیجان می بخشم
تو کتابی که ورق خورده ای  از باور من
صفحات آخرت را رو کرده ای بر من
و من از برگرداندن تو دلسردم
که از آغاز بنشینم و بخوانم که آدم و حوا
چون ما
از درختی میوه ای را چیدند
و به جرمی که دانشش می نامند
سقوط کرده اند
به کجا و از کجا را نمی پرسد کس
و زبانی که تکلم به آن می کردند
خوب نگاه کن این تویی
که بهشت را فروخته ای
و از  آنکه به جلد جدیدت دست خواهد زد، غبطه خواهم خورد
من رشک خواهم برد
به تو مدیونم اگر که دلت را به خود نبخشایم
در میانه ی شب های بلند غربت
مقصدی نیست قصدی ندارم من
با تو باید دل شب ها را شکست
و تو را میان راه ها بست
این روایتی است که خواهی شنید
از تو انکار و از من اقرار
از تو اکراه و از من اصرار
ای که از چهار ستون کالبد شیشه ای ت، حرارت می بارید
ما بدهکار آفرینش نیستیم
 و سعادت را روزی
شده از زیر سنگ
شده یک ثانیه قبل از مرگ
خواهیم یافت
و ملک الموت را به خنده مسخره خواهیم کرد
نشو دلسرد که من
من تو را از  قلمرو خورشید شرق آورده ام
که برایت نقشه های داشتم من

روزهای خونین
دیوارهای کثیف
در دهان ها بوی گند شعار
سبز هرزها بر زمین
و کسانی کمتر از سلمانی ها
تازه فکر اصلاح افتاده اند
این طرف هم دستبند هایشان
به نشانه ی اسارت ذهنی کوچک
که به ودیعه دارند ، حال هر پروانه ی آزادی را می گیرد
در بناداری که کشتی های ایمان بار می گیرند
پارچه به سر ها با کت و شلوار پوش سازش می کند
کاش در شعر تو صحبت باشم
من ازین جانور ها زیر پوست انسان؛ سبز باشند یا سرخ
واهمه ای ندارم
من به فکر ایرانی هستم که آزاد باشد
مردمانی که اگر از پی دین بروند،
از سر وجدان خود نگذرند
نه این که می خواهند به چپاول خود برگردند.
کوسه ها و گربه های نر و میرغضب گرچه هنرمند باشند
پیش من اندازه ی آفتاب نمی ارزند.
من بلندای دماوند را خالی از هر توطئه ی قدرت می خواهم
روزی که مردم بیچاره دست مایه این فرصت طلبی ها نشوند
و خود از میان خود فریدون آرند
ضحاک را در بر کشند
و میهنم را به اعلای تمدن باز برسانند.

من در گذشته تمام شدم

دوباره مرا تکرار نکن

که هزار بارٍ دیگر هم

در گذشته تمام خواهم شد

همان روزها که می گفتی

نمی شود عاشق خدا بود

و من می دانستم

نمی شد عاشق خدا ماند،

و عاشق یکدیگر بود

مرا رها کن در دیروز

وقتی که چشمهایت رنگی بود

وقتی که پاییز دلم را ندزدیده بود

پاییز می شود خدا را
پشت آن پنجره ای که به رویم بستی
دید زد
عقده هایم سر باز می کنند
گویی اینجا جواب می دهد
از پیرمردی که دنیا را از سر بازی آفرید و بعد از دعوایش با مقرب ترین عابدش ،مخلوقش را تنبیه کرد
چه می شود انتظار داشت؟
یگانگی ؟ نه اگر بیشتر بودند اینگونه یکه تاز نمی شد
عدالت؟ بی عدالتی بیشتر به اصفاتش می خورد
 فرستندگی ؟ نه صدا نه سیمایش، نه نور و اصواتش به من نمی رسد
می خواهد بگوید که پاییز یعنی اینکه می میرید و باز می رویید؟
از قبر ما چیزی اگر درآید،
گل های سگی و بوته های خار است
تو چه خوب طرف ظلمت ایستادی
می خواهم فکر کنم که اگر خدا باشد، باز هم نیست
پاییزم برایم عید است ؛
نه برای فصل های بعدش
برای اینکه به زرق و برق جلف فصل های قبلش خاتمه می دهد
لخت می کند و می زند و می ریزد می خشکاند
پاییز من که بی شک می رسد
نگرانم که جای خالیم را پر نکند
بیا، اینجا بیا ،تنم از افیون تو دور مانده
برس، زود تر برس
به داد این احساس ندامت از عشق تو
برایت بازی بود، مثل خدایی که قبول داری
عشقی که آفریدی
منی را که تنبیه کردی
ببین! به خدا تشبیه ات می کنم
مثل او دیوانه ای! مثل او ...
جای این سه نقطه فحش بگذار
کسی که عمر شادی ندیده
میوه های درخت  دانایی را چیده
و شرمش می شود که به بندگی ات معترف باشد
معترض؟ نه ...
تو که نیستی
باران نمی زند تا طعم باران پاییزی را روی بلوط های افتاده بچشم
من شوریده ام،
به تقاص از تو
عشق من، مونس بیگانه ام، پاییزت مبارک
این اول مهر من و توست

ذکر آن دخترکان سالک
که سر خود را به نشان بی نهایت می چرخاندند
مرا می خنداند.
با لباس های بنفش
منتظر بودند تا این حرکات
در دل یک نفر هم که شده شعله زند
و مرا به خانقاه خود دعوت کردند.
حضرت پیرشان بیشتر به مفنگی های منقلی می ماند
مانده ام انسان به چه اندازه خر می باشد

که هنوز هم برایش دین می سازند

حضرت شاه مقصود