طرف ما شب نیست
صدا با سکوت آشتی نمی کند
کلمات انتظار می کشند
من با تو تنها نیستم
هیچکس با هیچکس تنها نیست

شب از ستاره ها تنها تر است
طرف ما شب نیست
چخماقها کنار فتیله بی طاقتند

خشم کوچه در مشت توست
بر لبان تو شعر روشن صیقل می خورد

من تو را دوست می دارم
و شب از ظلمت خود وحشت می کند

بلور دلکشت را در چشمه ها دیدم و ندانستم تویی

تو من را نشناختی و هر دو راه خود را گرفتیم

کاش من نوامبر تو بودم

که به دنبال تو در شب های دروغین می گردند

آه مگر چند نفر با شمع پیاده راه می روند؟

سایه پیدا نیست،همه جا محکمه ی نیرنگ ها برپاست

صادقانه هیچ کس به فروش غنچه ها قانع نیست

همه بوته ها را از ریشه حراج می کنند

نخل های بلند و درختانی با گل های بنفش و آرامشی به ملایمت اقیانوس

با تو آشنا نیست

تو فرزند خار و شوره زار و دشت های خاموش و شهرهای پر هیاهویی هستی که مردمانش از همه چیز ناراضی اند

این روحیست که جسمت را به همراه می کشد

با تو هیچ جا آشنایی نیست