شاید روزی خورشید بتابد، چشمهایت را ببند

نشسته ام کنار ساحلی
با دلی که می تپد
به یاد روزگار خوشی که
بودی کنار من
تنت به زیر آفتاب
می گفتی نخواب
من و خیال سایه ها
نبرد با گلایه ها
تو و برهنه پیرهنی
آغشته به ریز شن ها
صدای موج و کودکان
به قلعه های بی دوام
شکسته شد درهم
ریخت ز هم قلعه و هم یاد ما